Niemand betaalt graag partneralimentatie. Ook deze man niet. Maar hij begreep wel dat hij na een huwelijk van 20 jaar, waarin hij kostwinner was geweest en carrière had kunnen maken, zou moeten betalen. Daar was hij ook toe bereid. Hij vertelde me wat hem dwars zat: hij was al een eindje in de 50; zijn vrouw was enkele jaren jonger. Samen hadden ze twee kinderen. Zij was al gestopt met werken vóór de kinderen kwamen. Partijen hadden tijdens hun huwelijk flink gespaard, zodat hij eerder wat rustiger aan zou kunnen doen. Zijn baan vergeleek hij met topsport: er zou een moment komen waarop het te zwaar voor hem zou worden. Deze optie om – gelet op de zwaarte van zijn baan – eerder wat kalmer aan te doen was opeens vervlogen. Iets wat nota bene in hun huwelijk geen punt van discussie zou zijn geweest, omdat echtgenoten elkaars welzijn het meest belangrijk vinden en faciliteren. Nu – na het huwelijk – leek zijn welzijn er niet meer toe te doen. Als alimentatieplichtige mag hij zijn inkomen immers niet verlagen. De man moest nu 12 jaar lang verplicht zijn huidige hectische baan volhouden, omdat hij anders de alimentatie niet meer zou kunnen opbrengen. Pas als hij helemaal onderuit zou gaan, zou hij van deze verplichting worden bevrijd. De vrouw vroeg namelijk 12 jaar de maximale partneralimentatie. Na 12 jaar zou hij met pensioen gaan en dan kreeg zij aansluitend aanspraak op haar deel van zijn pensioen. Met deze inkomsten kon zij een comfortabel leven leiden. Op geen enkele manier gaf de vrouw aan dat zij ook haar best zou doen om op termijn voor een deel in haar eigen levenshoud te voorzien. Dat hij de kar alleen zou moeten blijven trekken, vond de man volstrekt onredelijk.

Voor de rechtbank komen

We bespraken hoe we deze schade bij de rechtbank zouden kunnen beperken en stippelden samen een aanpak uit. Eerst zouden we proberen om in overleg met de vrouw en haar advocaat tot redelijke afspraken te komen. Lukte dat niet, dan zouden we er alles op inzetten om aan de rechtbank duidelijk te maken dat zij ondanks haar hoge behoefte aan alimentatie en zijn financiële draagkracht toch een lager bedrag zou moeten ontvangen, omdat zij zelf ook inkomsten kon verwerven. De vrouw had een HBO-diploma op zak en was in staat om na her- of bijscholing een goede baan te vinden. De kinderen zaten al op de middelbare school; voor hen hoefde zij niet altijd thuis te zijn.

Onverwachte wending

De vrouw leek meer vertrouwen te hebben in een uitspraak van de rechtbank. Dat had zij verkeerd ingeschat. De rechtbank oordeelde dat de vrouw, mede gezien de vele vacatures die de man had overgelegd, na 1 jaar in staat moest zijn om het door hem geschatte inkomen te verdienen. Haar alimentatie werd daarom na 1 jaar gematigd. Verder oordeelde de rechter dat de vrouw haar best moest doen om een (nog) hoger salaris te realiseren, zodat de partneralimentatie in de toekomst verder verlaagd zou kunnen worden.

Met deze uitspraak was de man tevreden. De rechter had zijn stelling dat ook van de vrouw een inspanning mocht worden verwacht om in haar levensonderhoud te voorzien bevestigd. Partneralimentatie is een recht, maar het geeft niet het recht om onnodig stil te zitten.

Vragen?

Heeft u vragen met betrekking tot alimentatie? Neem dan contact op met een van onze advocaten! Wij zijn gespecialiseerd in familierecht.

Toen zij bij mij kwam voor een advies, was mevrouw 60 jaar oud en bijna 40 jaar in gemeenschap van goederen getrouwd. Het huwelijk liep niet zo lekker en ze had haar man achtergelaten in de echtelijke woning op de Antillen. Zelf had ze hun pied-à-terre in Nederland betrokken. Beide echtgenoten kwamen oorspronkelijk uit Nederland. Kort na hun huwelijk waren ze naar “de West” vertrokken en de man had daar in de loop der jaren een florerend bedrijf opgericht. Partijen kwamen in financieel opzicht niets te kort. De 3 kinderen, die allen al meerderjarig waren, hadden in Nederland gestudeerd.

Een feitelijke scheiding

De vrouw wilde aanvankelijk niet scheiden. Zij nam genoegen met een feitelijke scheiding. Er zouden afspraken gemaakt moeten worden over de wijze waarop de man haar financieel zou onderhouden. Partijen hadden een traditioneel huwelijk gehad, waarin de man kostwinner was en de vrouw de verzorging van de kinderen, de organisatie van het huishouden en het onderhouden van de sociale contacten in haar takenpakket had.

Verdeling van bezittingen

De man koos er echter voor om een echtscheiding in gang te zetten. Hij vroeg een Nederlandse advocaat om de procedure aanhangig te maken. Hij had bedacht dat de bezittingen zo verdeeld moesten worden dat hij de ene helft kreeg en dat de vrouw en hun 3 kinderen ieder een kwart van de andere helft. In totaal zou de vrouw dus 1/8 van hun gemeenschappelijk bezit ontvangen. Alimentatie had de vrouw in zijn ogen dan niet meer nodig.

Een lumpsum-uitkering

De vrouw was het hier niet mee eens. Nadat wij hadden overlegd deed zij een tegenvoorstel, dat inhield dat de man aan haar een lumpsum-uitkering zou doen en dat zij eigenaar zou worden van hun flatje in Nederland. Hij zou alle overige bezittingen (m.n. diverse BV’s met onroerend goed) en de echtelijke woning mogen houden. Het bedrag dat de vrouw vroeg, had zij geschat. Zij kende de financiële situatie alleen in grote lijnen; precieze cijfers waren haar onbekend.

De man weigerde en langdurige en vaak moeizame procedures volgden. Aan het eind van de rit, na meer dan 10 jaar procederen, besliste de rechter dat de vrouw kreeg wat zij in 1e instantie had gevraagd. De kosten die zij beiden aan advocaten en andere deskundigen hadden gemaakt kwamen, achteraf gezien, dus voor rekening van de man.

Vragen?

In een echtscheiding lopen de emoties vaak hoog op. Echter moeten er ook zakelijke beslissingen genomen worden. Een goede adviseur is dan ook onontbeerlijk. Van der Loeff Advocaten adviseert, onderhandelt en, indien nodig, procedeert in deze gevallen voor u. Heeft u nog vragen of wilt u een afspraak maken? Neem dan contact op!t geb

Weinig Nederlandse scheidingen spreken zo tot de verbeelding als die tussen Wesley Sneijder en Yolanthe, die hun gemeenschap van goederen 50/50 zullen moeten verdelen. De bedragen die daarbij in de pers voorbij komen, dat zien we hier niet vaak. Nee, dan de Verenigde Staten: daar woedt nu een gevecht over de verdeling van miljarden tussen Jeff Bezos, de baas van Amazon, en zijn vrouw.

Nederland

Ik verwacht dat zulke verdelingen in Nederland eerder zullen afnemen over de komende jaren. Hoe dat komt? Onder andere door het totaal verschillende rechtssysteem en de verschillende mogelijkheden die de rechterlijke macht heeft.

Verandering

Sinds vorig jaar is in Nederland het systeem veranderd. Gemeenschap van goederen omvat nu in principe alleen tijdens het huwelijk door echtgenoten opgebouwd vermogen. Erfenissen en schenkingen blijven nu privé. Dat geldt voor mensen die in 2018 of later getrouwd zijn, als ze geen huwelijksvoorwaarden hebben laten opstellen. Als zij scheiden zal de rechter de gemeenschap 50/50 verdelen, maar blijft privé vermogen privé. Bij mensen die voor 2018 getrouwd zijn zonder huwelijksvoorwaarden, omvat de gemeenschap al hun vermogen inclusief schenkingen en erfenissen. Die grotere gemeenschap zal dus geleidelijk aan verdwijnen.

Verschil rechtssysteem per staat

In de VS verschilt het rechtssysteem per staat. Toevallig woont het echtpaar Bezos in een staat waar men de gemeenschap van goederen als uitgangspunt heeft en hebben zij allebei recht op de helft. In Nederland kan dat niet. Als een Nederlands echtpaar huwelijksvoorwaarden met een zogenaamde koude uitsluiting heeft en de één miljoenen heeft en de ander niets, zal de arme echtgenoot na een scheiding nog steeds niets hebben, maar alleen alimentatie ontvangen. Bij Yolanthe zal dat in elk geval niet nodig zijn.

Vragen?

Heeft u vragen met betrekking tot scheidingen? Neem dan contact op met een van onze echtscheidingsadvocaten! Wij zijn gespecialiseerd in familierecht.

Curatele, bewind en mentorschap zorgen bij familierechtelijke zaken vaak voor onverwachte perikelen. Veel familierechtelijke handelingen zoals trouwen, scheiden of het erkennen van een kind, zijn zeer persoonlijk. Soms kan iemand die handelingen nog wel verrichten, ondanks zijn curatele of bewind. Het hangt er dan met name van af, of men zich nog realiseert wat men doet en de gevolgen daarvan kan overzien. Maar over de financiële aspecten van die handelingen mag men niet meer zelf beslissen.

Onder curatele staan

Als men onder curatele staat, kan de curator bijvoorbeeld geen echtscheidingsprocedure starten. Dat kan vervelende consequenties hebben. Zo was er een geval, waarbij de (veel jongere) echtgenote het vermogen van haar man er doorheen joeg. Zij was daar al enige jaren mee bezig, voordat de man eindelijk op initiatief van verontruste familieleden onder curatele werd gesteld. De vrouw wilde niet scheiden, dus de curator zorgde voor de beëindiging en de verdeling van de gemeenschap van goederen. Een deel van het vermogen kon zo gered worden van rupsje-nooit-genoeg, zoals de vrouw ondertussen door de familie werd genoemd.

Stijging

Het aantal volwassenen dat onder een vorm van bewind staat, stijgt gestaag. In 2017 was er sprake van maar liefst 326.100 mensen. Vergrijzing speelt een grote rol bij deze stijging. Voor volwassenen kennen we de curatele, het bewind en het mentorschap die door een rechtbank kunnen worden opgelegd. Een bewindvoerder regelt alleen financiële zaken, de mentor alleen persoonlijke zaken zoals verpleging en medische behandeling. De curatele is het meest omvattend; een curator regelt zowel de persoonlijke als de financiële zaken van de curandus.

Soms is de praktijk van een familierechtadvocaat heel grillig. Neem de volgende zaak, die de rechtbank in Rotterdam moest beoordelen.

Man en vrouw zijn getrouwd. De vrouw heeft in 1985 een langstlevende testament opgesteld. Dat houdt in dat bij haar vooroverlijden haar echtgenoot al haar bezittingen zal ontvangen. De overige erfgenamen, hun vijf kinderen, krijgen een vordering op hun vader. Verder niets.

In 2003 is deze regeling in de wet vastgelegd.

Echtscheidingsprocedure

Het huwelijk van partijen is niet heel gelukkig en de vrouw start een echtscheidingsprocedure. Op 22 juli 2016 spreekt de rechtbank de echtscheiding uit. De uitspraak van de rechtbank moet worden ingeschreven in het huwelijksregister om te scheiden. De man werkt echter niet mee aan die inschrijving en de vrouw moet de beroepstermijn van 3 maanden afwachten. Eind oktober 2016 kan zij kan de echtscheiding definitief maken.  Zo ver komt het echter niet, want vóór de beroepstermijn is verlopen, komt de vrouw te overlijden.

Dan eist de man bij de kinderen de nalatenschap op. Hij beroept zich daarbij op het testament van de vrouw. Hij stelt dat hij nog steeds “de echtgenoot” is die in het testament wordt genoemd. Hij en hij alleen is de erfgenaam. De kinderen bestrijden dit.

Uitspraak Rechtbank

Volgens de letter van de wet heeft de man gelijk. Toch krijgt hij dit niet van de rechtbank. Want de rechtbank gaat uit van de bedoeling van de vrouw: zij wilde van de man scheiden. Dat dat nog niet was gebeurd voor haar overlijden lag niet aan haar, maar aan de man. Daarom kan de man geen aanspraak maken op haar testament en heeft hij zijn recht op haar erfenis verloren.

Maar wacht even, de regeling uit het testament was in 2003 toch ook vastgelegd in de wet. Had de man op grond van de wet dan niet een aanspraak op de erfenis van de vrouw? Nee, oordeelt de rechtbank. Met haar testament heeft de vrouw ook bedoeld om de wet uit 2003 uit te sluiten. De man is niet meer echtgenoot; hij moet worden beschouwd als gescheiden van de vrouw.

Ouderschapsplan

Als u gaat scheiden, moet u een ouderschapsplan maken. Dat staat in de wet. Op internet zijn tal van voorbeelden voor een ouderschapsplan te vinden. Die modellen bevatten niet alleen de vereiste onderwerpen (1. bij wie woont een kind na de scheiding? 2. wanneer ziet hij/zij de andere ouder? 3. hoe delen de ouders de financiële kosten van hun kind? en 4. op welke wijze hebben de ouders deze afspraken met hun kind besproken?), maar ook tal van andere zaken. Niet iedereen is zich daar van bewust als hij het ouderschapsplan bij het kruisje ondertekent.

Maar dan de praktijk….

Zo ook in een geval dat aan de rechtbank (zie hier) werd voorgelegd. De ouders hadden bij een mediator een ouderschapsplan getekend. Hun relatie was en is erg slecht. Er is veel wantrouwen en daardoor ook veel spanning.  De ouders staan op de wachtlijst voor het traject Ouderschap blijft. Op zeker moment besluit moeder de afgesproken omgangsregeling op te schorten. Vader lijdt volgens haar aan een psychische stoornis en is niet in staat om de zorgregeling positief uit te voeren. Het kind vertoont –aldus nog steeds moeder – negatief gedrag na de contactmomenten met vader en het kind zegt dan verontrustende dingen.

Vader betwist de beschuldigingen van moeder. Hij vindt dat zij zich aan de gemaakte afspraken moet houden.

Wat vindt de rechter?

In hun ouderschapsplan staat – zoals vaak het geval is –  dat de ouders het belangrijk vinden dat het contact tussen het kind en de ouders door de scheiding zo min mogelijk wordt beïnvloed. En beide ouders zeggen toe dat zij zich er voor zullen inspannen dat het kind na de scheiding zo goed mogelijk contact met hen beiden heeft. De rechter hecht veel gewicht aan toe aan deze bepaling. Zelfs als moeder gelijk heeft en het kind na contact met vader zorgelijk gedrag vertoont, mag zij op grond van haar voornemen om na de scheiding een goed contact tussen vader en kind te realiseren dit contact niet opschorten. Moeder krijgt de verplichting om de zorgregeling op verbeurte van een dwangsom na te blijven komen.

Voorkomen is beter dan genezen

De bewuste bepaling in dit ouderschapsplan is een standaardtekst in tal van ouderschapsplannen. De bedoeling is goed. Maar goede bedoelingen zijn niet altijd voldoende. De mediator had beter moeten kijken welke afspraken deze ouders wel/niet met elkaar konden en wilden maken. Een goed ouderschapsplan is niet een standaardtekst van het internet, maar maatwerk. Het geeft aan wat deze ouders met elkaar kunnen afspreken over hun gezamenlijke zorg voor hun kinderen en hoe zij toekomstige conflicten zullen oplossen.  Dan zijn mooie uitgangspunten geen doel en geen middel. Dan moet worden gekeken wat in hun situatie het best haalbare is. De uitkomst is dan het resultaat van een indringend gesprek over wensen, mogelijkheden en onmogelijkheden. En de handtekening, die onder zo’n ouderschapsplan wordt gezet, betekent echt commitment en (veel) meer kans op naleving.

Vragen?

Heeft u vragen over het opstellen van een ouderschapsplan of andere familierechtkwesties? Neem gerust contact met ons op!

Deze zomer kreeg ik vlak na elkaar twee volstrekt tegengestelde wensen te horen. Het is soms verrassend dat wat de een aantrekkelijk vindt, de ander zo snel mogelijk achter zich wil laten. In de ene zaak wilde de cliënt persé van Amsterdam naar Haarlem verhuizen, in de andere zaak uit alle macht van Haarlem naar Amsterdam. Het blijft fascinerend dat geen twee zaken hetzelfde zijn. In beide gevallen was één ding wel hetzelfde: de ex was er niet blij mee.

Verhuizen met kinderen

Met kinderen verhuizen is alleen mogelijk als de andere ouder instemt of als de rechter toestemming geeft. Er wordt dan ook veel over geprocedeerd, met heel wisselend succes; een onzekere en vervelende procedure dus. Als er geen noodzaak is en de omgang met de kinderen zal lijden onder de verhuizing, is de kans klein dat het lukt. Dan kun je beter proberen de andere ouder te overtuigen of anders met hem (meestal hem) onderhandelen.

Goede regeling

Een van de ouders, die ik hierboven bedoelde, wilde al jaren weg uit Amsterdam en vond Haarlem veel prettiger om met jonge kinderen te wonen. En die zee… Ze pakte het goed aan: de (heel jonge) kinderen wonen het grootste deel van de tijd bij haar. Zij beloofde dat ze vanaf het moment dat het oudste kind naar de middelbare school zou gaan, terug zou verhuizen en dat ze de regeling vanaf dat moment zouden omkeren. De vader ging akkoord. Het werd vastgelegd in een overeenkomst met de bepaling, dat als de afspraak niet werd nagekomen, alle kosten van een eventuele procedure door haar zouden worden betaald. Dat was de stok achter de deur. Ze kreeg haar zin en mag verhuizen van Amsterdam naar Haarlem. In de andere zaak lukte de verhuizing niet. Daar bleken uiteindelijk de huizenprijzen de grootste barrière en niet de ex.

Vragen?

Heeft u vragen met betrekking tot scheidingen? Wij zijn gespecialiseerd in familierecht! Neem gerust contact met ons op.

In een veelbekeken tv-programma werden onlangs thema’s rond het huwelijk besproken. De laatste zomergast was een deskundige die veel onderzoek heeft gedaan naar het huwelijk en de effecten van scheiden. Zij zegt dat mensen tegenwoordig niet eens meer scheiden omdat ze ongelukkig zijn, maar omdat ze gelukkiger willen worden.

Emotionele voldoening

Niet economische zekerheid, stabiliteit en een gezin stichten zijn tegenwoordig de redenen om te trouwen; men verwacht veel meer van een huwelijk – teveel volgens sociologen – namelijk als bron van liefde en emotionele voldoening. Dat zijn ambitieuze doelen, die in elk geval niet een leven lang waargemaakt kunnen worden en eerder tot teleurstelling leiden dan de meer prozaïsche traditionele redenen. Maar bij elkaar blijven is toch vaak beter, zeker als er kinderen in het spel zijn.

Amerikaans onderzoek

In een Amerikaans onderzoek bleek dat verreweg de meeste koppels die in het eerste jaar van het onderzoek ongelukkig waren, vijf jaar later toch weer samen gelukkig waren. Hoe kregen ze dat voor elkaar? Voornamelijk door therapie, meer tijd voor elkaar maken, gewoon doorzetten en wat afstand nemen.

Gescheiden koppels

Van de gescheiden koppels voelden de meesten zich juist nog lange tijd ongelukkig. Waarom? De scheiding neemt wel spanning en onvrede weg, maar veroorzaakt zoveel nieuwe spanningen rond de verdeling van vermogen en inboedel, financiële stress, verhuizingen, reacties van de kinderen, omgangsregelingen en nieuwe relaties, dat de conflicten juist toenemen.

Kinderen worden niet beter van een scheiding

Dat kinderen beter worden van een scheiding, omdat ouders zich dan beter voelen, is volgens diverse onderzoeken een fabeltje. Voor kinderen is het beter om niet te scheiden. Uit recente studies blijkt dat kinderen van gescheiden ouders o.a. op sociaal en emotioneel vlak minder goed presteren en meer gedrags-en gezondheidsproblemen ondervinden.

Vragen?

Heeft u vragen met betrekking tot scheidingen? Onze echtscheidingsadvocaten zijn gespecialiseerd in familierecht! Neem gerust contact met ons op.

De gevolgen van een scheiding voor kinderen lijkt steeds meer in de belangstelling te staan.

Scheiden…en de kinderen dan?

In februari jl. presenteerde André Rouvoet de aanbevelingen van het Platform “Scheiden zonder schade”. In dit rapport staan kinderen centraal. Het platform doet tal van aanbevelingen die ertoe moeten leiden dat zij minder getroffen worden door de scheiding van hun ouders.

Recht doen aan je kind

Ook het ministerie van Justitie en Veiligheid is actief met tal van pilots in verschillende regio’s. Onlangs is een van deze pilots met de naam “Recht doen aan je kind” (of in het Haagse jargon: RDAJK) geëvalueerd.

Waar gaat het over? Met een intensief weekprogramma werd gepoogd om vechtscheidingen te beëindigen. Doel was een verbetering van het welzijn van het kind, het verminderen van conflicten tussen gescheiden ouders en een grotere betrokkenheid van het netwerk van de ouders. De uitkomst is in veel opzichten teleurstellend. Het begint eigenlijk al bij de aanvang. Het blijkt erg moeilijk ouderstellen te vinden, die aan deze pilot willen meewerken. Vervolgens valt een aantal van hen al vóór de aanvang af. Als het programma uiteindelijk wordt doorlopen blijkt dat de ouders kort na het intensieve weekprogramma het nog wel positief beoordelen, maar een paar maanden later niet meer. Dan heeft de hulpverlening naar hun beleving (te) weinig zoden aan de dijk gezet.

De onderzoekers geven de moed nog niet op, maar constateren dat zij niet kunnen vaststellen of de interventie succesvol was.

vFAS-symposium

In Nederland werd op 15 september 1796 de eerste echtscheiding uitgesproken. Op 14 september 2018 organiseert de vFAS daarom voor de 9e keer de “dag van de scheiding”. Voorafgaand aan de Dag van de Scheiding wordt een symposium georganiseerd, dat dit jaar het thema “als ouders samen verder” heeft. Vanuit verschillende invalshoeken zal worden gekeken hoe de negatieve gevolgen van een scheiding voor het kind zo veel mogelijk kunnen worden voorkomen.

Tot slot

Uit onderzoek blijkt dat bijna 50% van de mensen die gescheiden zijn het achteraf liever anders hadden gedaan. Toch zoekt nog geen 30% professionele hulp. Misschien had het voor kinderen veel verschil gemaakt als dat laatste percentage hoger was geweest.

Vragen?

Heeft u vragen met betrekking tot scheidingen? Onze echtscheidingsadvocaten zijn gespecialiseerd in familierecht! Neem gerust contact met ons op.

Onlangs kwam ik een oud-cliënte tegen; een leuke vrouw, inmiddels midden 60, een zogenaamde babyboomer. Haar scheiding was een mooi voorbeeld van hoe het (uiteindelijk) voor alle betrokkenen optimaal kan worden opgelost, met beperking van nadelige financiële gevolgen.

Ouderlijk huis

Geen van beiden wilden destijds het huis verlaten; zij waren er erg aan gehecht, wat ik me heel goed kon voorstellen. Een heerlijk en vriendelijk huis met een grote tuin, waar zij lang hadden gewoond en hun kinderen groot hadden zien worden. En de kinderen – ja, ook die vonden het naar om hun ouderlijk huis te moeten opgeven.

Woonlasten

Zo naar, dat dit de ouders de ogen opende voor een andere oplossing dan verkopen en daarna allebei een ander huis zoeken. Juist de woonlasten zijn meestal de grootste kostenpost in een huishouden. Tenzij een van partijen (meer) gaat werken, moeten na een scheiding uit ongeveer hetzelfde inkomen plotseling twee aparte huishoudens en dus twee woningen bekostigd worden. Dat betekent dus dat men na een scheiding armer is dan daarvoor.

Oplossing

Statistisch gezien is de vrouw dan de armste. In dit geval vond men een betere oplossing in het eigen huis: de man ging boven wonen en de vrouw beneden. Ieder kreeg een eigen ingang en een eigen terras in de tuin, waar de ander geen zicht op had. De kinderen waren verrast, dat hun ouders zo hun best hadden gedaan voor een alternatief en naar hen hadden geluisterd.

Naast elkaar blijven wonen

In een crisis vergeten ouders dat vaak, vraag maar aan Villa Pinedo. Dat geldt ook voor oudere kinderen, ook zij lijden onder een scheiding. Het is niet iedereen gegeven om naast elkaar te kunnen blijven wonen, deze ouders gelukkig wel. Zij waren weer goede vrienden  geworden. Mijn cliënte was er nog steeds heel tevreden mee.

Vragen?

Heeft u vragen met betrekking tot scheidingen? Onze echtscheidingsadvocaten zijn gespecialiseerd in familierecht. Neem gerust contact met ons op!