Onlangs kwam ik een oud-cliënte tegen; een leuke vrouw, inmiddels midden 60, een zogenaamde babyboomer. Haar scheiding was een mooi voorbeeld van hoe het (uiteindelijk) voor alle betrokkenen optimaal kan worden opgelost, met beperking van nadelige financiële gevolgen.

Ouderlijk huis

Geen van beiden wilden destijds het huis verlaten; zij waren er erg aan gehecht, wat ik me heel goed kon voorstellen. Een heerlijk en vriendelijk huis met een grote tuin, waar zij lang hadden gewoond en hun kinderen groot hadden zien worden. En de kinderen – ja, ook die vonden het naar om hun ouderlijk huis te moeten opgeven.

Woonlasten

Zo naar, dat dit de ouders de ogen opende voor een andere oplossing dan verkopen en daarna allebei een ander huis zoeken. Juist de woonlasten zijn meestal de grootste kostenpost in een huishouden. Tenzij een van partijen (meer) gaat werken, moeten na een scheiding uit ongeveer hetzelfde inkomen plotseling twee aparte huishoudens en dus twee woningen bekostigd worden. Dat betekent dus dat men na een scheiding armer is dan daarvoor.

Oplossing

Statistisch gezien is de vrouw dan de armste. In dit geval vond men een betere oplossing in het eigen huis: de man ging boven wonen en de vrouw beneden. Ieder kreeg een eigen ingang en een eigen terras in de tuin, waar de ander geen zicht op had. De kinderen waren verrast, dat hun ouders zo hun best hadden gedaan voor een alternatief en naar hen hadden geluisterd.

Naast elkaar blijven wonen

In een crisis vergeten ouders dat vaak, vraag maar aan Villa Pinedo. Dat geldt ook voor oudere kinderen, ook zij lijden onder een scheiding. Het is niet iedereen gegeven om naast elkaar te kunnen blijven wonen, deze ouders gelukkig wel. Zij waren weer goede vrienden  geworden. Mijn cliënte was er nog steeds heel tevreden mee.

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *